Veroniqzelf

mijn creative zelfhulp blog bij (on)alledaagsheid

Tag

mindset

Joggen en blessureleed

Neeee! Niet weer! Of..? Ik hou me zo braaf aan mijn schema, rustig opbouwen, niet te hard van stapel lopen, de tijd nemen… Zo’n twee maanden geleden besloot ik om ondanks mijn blessures het joggen weer voorzichtig op te pakken…. Lees verder →

Persoonlijk bloggen, is dat het nou?

Ik heb altijd mijn hoofd vol zitten met gedachten. Als ik een zin begin op te schrijven volgt de rest vanzelf. Als een schriftelijke spraakwaterval. Het gaat vervolgens alle kanten uit. De uitdaging is, om het ergens naartoe te laten… Lees verder →

Wat?! Kritiek?!

Kritisch is een negatief woord. Althans, het woord wordt vaak gebruikt met een negatieve lading. Om iets negatiefs aan te duiden. Ook het woord wereldverbeteraar heeft een licht cynische klank, alsof het iets onwenselijks is. Maar waarom?

Joggen op het levenspad

Pff wat een zware titel hahaha… Maar ik houd van visualiseren. Modellen. Vergelijken met iets anders. Het schijnt vaak voor te komen bij mijn type “wiring” van de hersens. Het helpt me soms om dingen te begrijpen, verklaren, onthouden. En… Lees verder →

Vakantie met diabetes

Nee, ik kan niet met vakantie zonder diabetes. Die gaat altijd met me mee. Ook tijdens de afgelopen vakantie, waarover ik ook schreef in Groeten uit Chania, kwam de DM1 regelmatig een stempeltje drukken. Het is echt wel een verschil… Lees verder →

The Joy Of Jogging

Het is zover! Na 6 maanden van onthouding, ga ik voorzichtig weer een stukje joggen. Als een kreupel omaatje, dat wel, het ziet er niet uit. Ik tel mijn passen, zodat het neerkomt op steeds 2 minuten hobbelend joggen, dan… Lees verder →

Het leven is als pindakaas

Het zit in de familie, dat had ik allang door. Mijn vader kon je flink aan het piekeren zetten door te vragen: “Wil je koffie of thee?” En dat herken ik, ik kan ook moeilijk kiezen. Het etiket ‘besluiteloos’ is… Lees verder →

Ah, dus je oma heeft ook diabetes?

Ik moet er van binnen wel om lachen. Het komt regelmatig voor, dat ik vertel dat ik diabetes heb. Ik loop met zo’n spierwitte sensor op m’n arm en dat roept wel eens vragen op. En als mijn bekentenis dan… Lees verder →

Naaktslakkenmeditatie

Er ligt een afgevallen bloem van de paarse gladiolen op de rand het terras. De naaktslak kruipt er rustig naartoe. En begint te smikkelen. Het lijfje lijkt zo nu en dan te kronkelen van genot, zo beeld ik me althans… Lees verder →

Niet sleuren!

Ik kijk vanachter mijn bureau uit over een landweggetje. Er loopt een man met een hond. Of eigenlijk een hond met een man. De hond trekt. Blijft dan ineens staan om te fanatiek in de berm te snuffelen. De man… Lees verder →

© 2019 Veroniqzelf — Ondersteund door WordPress

Thema door Anders NorenOmhoog ↑