Tijdens een wandeling overkomt het me vaak. De incidentele “tegenligger” die me tegemoet komt lopen, kijkt niet. Ik zoek oogcontact, glimlachend, klaar om te gedag te zeggen, maar de ander heeft de blik strak voor zich uit, of naar de grond, met oortjes in, pratend tegen een onzichtbaar iemand aan de andere kant van de verbinding. Mijn welgemeende “Goeiemiddag” slik ik deels in en klinkt nu meer als een halfslachtig “Goeieuhhg…”.

Er is verbinding, dat wel, maar niet tussen ons. Misschien met iemand thuis, op het werk, of misschien wel ergens aan de andere kant van de wereld. De techniek staat voor niets, we zijn eraan gewend. Emigreren en vervolgens lange brieven schrijven die weken onderweg waren, is tegenwoordig vervangen door waar je ook bent, met wie je ook wilt, even een videochat starten. Of een appje sturen.

Ze ziet mij niet, hoort mij niet, terwijl ik haar passeer. Nu hoeft dat ook niet natuurlijk, ik ken haar niet. Maar ik vind het wel tekenend, hoe we in onze eigen cocoons leven. De wereld is enorm vol, het leven is druk, we sluiten ons voor mijn gevoel steeds meer van elkaar af en creëren ieder ons eigen wereldje, met onze eigen persoonlijke belangen voorop. Ik denk vaak aan het effect van een Random act of kindness, en vooral ook het gebrek daaraan.

Wat ik ook ervaar, is dat contact steeds vaker vluchtig is, tussen andere dingen door, en éénrichtingsverkeer. Even een appje sturen, en weer verder, want de ander kijkt misschien nu niet en reageert wel weer een keertje, later. Heel anders dan een gesprek, met intonatie, contact, verbinding, met elkaar in gesprek zijn. Er zijn tegenwoordig jongeren, zo hoor ik op televisie vertellen, die niet durven te bellen. Geen telefonisch sollicitatiegesprek durven te hebben bijvoorbeeld, omdat ze niet weten hoe je een telefoongesprek voert. Want ze doen alles via de chat. Terwijl ze dus heel goed zijn in liken, commenten en “connecten” met vreemden over de hele wereld.

Het voelt zo paradoxaal. We hebben meer verbindingen dan ooit, de hele maatschappij draait erop. Afstand speelt geen rol, we zijn continu real-time verbonden met de rest van de wereld. Maar het voelt alsof de onderlinge verbinding steeds minder wordt. Sommige mensen spreken met een negatieve toon over “sociale controle”, maar ik verlang soms gewoon naar dorpse vriendelijkheid, respect, vertrouwen, empathie… en verbinding, maar dan in het echt….

“There is no WiFi in the forest, but I promise you will find a better connection.” –

Ralph Smart