Nadat ik enthousiast weer van start was gegaan, zoals ik een tijdje terug schreef, bleek de vreugde weer eens van korte duur. De pijn, die ik waarschijnlijk had opgelopen door het overbelasten van m’n SI-gewricht bij dat zware tillen, hield een paar weken aan. En werd toen opgevolgd door toenemende pijn rond m’n beruchte heup. Toen dat allemaal weer ietsje aan het wegzakken was, besloot ik opnieuw het joggen weer op te pakken, wat in eerste instantie best aardig lukte. Maar, helaas was het enthousiasme een tikkie tè. Want na het vierde loopje had ik een megadikke pijnlijke enkel. En die gezwollen achillespees leek me te willen vertellen: zeg, doe dit eens niet! Ik kon nauwelijks meer lopen van de pijn. Uiteindelijk ging ik, na een paar dagen tobben, dan maar met een icepack en m’n voet omhoog op een stoel zitten, terwijl manlief de krukken weer van zolder haalde. Het was duidelijk dat die enkel ontzien moest worden om weer te herstellen.

En inderdaad, na een paar weken rust gaat het beter. Ik ga dus wéér joggen, maar dit keer ga ik het echt anders doen. Ik zoek een opbouwschema-na-een-blessure, en begin prompt bij dag 2. Haha, jaja, sorry, dag 1 is een half uur wandelen, maar dat lukt al. Ik pas het programma uiteraard ook verder ietsjes aan – hoezo eigenwijs – want 10 minuten trainen vind ik echt te kort. Het gaat me er vooral om, dat ik het schema van het joggen afgewisseld met wandelen heel rustig opbouw.

Afijn, ik ga dus 3 keer peer week een loopje doen met een hardloopschema dat ervoor moet zorgen dat ik straks weer m’n vaste rondje kan lopen. Geduldig opbouwen dus. Luisteren naar de piepjes van m’n horloge, wanneer ik moet wandelen en wanneer ik weer mag joggen.

Ik zit nu in week 3 en – afkloppen – het gaat goed! Eén keertje voel ik die enkel weer even opspelen, en ga ik, braaf naar mijn lichaam luisterend, weer even wandelen. Ik ben zo gewend om door allerlei pijntjes en ongemakken heen te lopen, dat dit een hele prestatie is voor me…

Het gaat niet om het tempo.

Het gaat niet om de afstand.

Het gaat niet om de eindtijd.

Ik ben nou eenmaal een cijfertjesfreak, dus het is best lastig om dat los te laten. Om te luisteren naar mijn hoofd en naar mijn lijf. Gedisciplineerd doen wat verstandig is. En flexibel blijven als het lijf daarom vraagt. Niet doordouwen als het niet goed voelt. Geduld hebben.

Maar: het gaat!

Alleen nog steeds die nieuwe hardloopschoenen kopen…