Puzzelpuzzel

Zo rond de feestdagen is het een ideale bezigheid om je hoofd leeg te maken: puzzelen. Op zolder heb ik een stapeltje dozen met ruil-legpuzzels liggen, waar ik even doorheen ‘blader’. Er zitten er een paar tussen die ik nog niet gemaakt, zie ik. Sommige omdat ze te groot zijn, andere zien er te moeilijk uit, of hebben geen aantrekkelijke afbeelding. Ik kies een ‘kleine’, van 1000 stukjes, met een priegelige tekening in vrij onaantrekkelijke neutrale kleuren. Ach, het moet maar, als ik het niks vind ruim ik ‘m gewoon weer op.

Ik begin eerst te puzzelen zonder op de doos te kijken. Patroontjes, lijntjes, tinten bij elkaar zoeken… Het lijkt allemaal erg op elkaar, maar toch valt het eigenlijk niet tegen hoe ver ik daarmee kom. Hubbie komt ook af en toe even meehelpen, gezellig.

Geleidelijk aan begint het me te dagen, hoe ongelooflijk leuk deze puzzelafbeelding is. Het stelt een ouderwets kruidenierswinkeltje voor, maar dan als een soort van poppenhuisje. Alsof je het winkeltje in miniatuur gebouwd hebt, van allerlei voorwerpen en dingetjes die in huis hebt. En dat is dus het leuke: er zitten ontzettend veel dingen als het ware verstopt in de voorstelling, waardoor het een puzzel-in-een-puzzel is.

Nou ben ik altijd al gek geweest op miniatuur. Als kind wilde ik het liefste iedere week naar Madurodam. Waarom, weet ik niet. Spelen met poppen vond ik niet zo interessant, liever bouwde ik een wegennet voor speelgoedautootjes. Een muizenhuis. Een mierenzandkasteel. Bij gebrek aan geavanceerd speelgoed, was het een kwestie van je fantasie gebruiken en overal wat van maken. En juist dàt spreekt dus enorm tot mijn verbeelding bij deze puzzel. Kaneelstokjes als houtblokken voor de kachel?! Geniaal!

Het is kennelijk haar specialiteit, zo lees ik, als ik Joan Steiner opzoek, de maakster van deze puzzel. Ik lees op Wikipedia: “Her second book, Amazing Look-Alikes, published by Walker Books, features over 700 everyday objects in disguise, ranging from paper clips to refrigerator magnets.” Boeken, exposities, puzzels, ze heeft het één en ander op haar naam staan over het onderwerp Look-Alikes. Aha. Geen toeval dus…

Met m’n neus vlak boven de puzzel bestudeer ik allerlei details. Piepkleine Campbells blikjes, een doorgesneden Fabel Castell pastel doet dienst als worst en heeee… dat zijn toch van die bubble gums, hoe heten die ook al weer… Bazooka? Die waren zo groot dat je als kind moeite had met kauwen hahaha… In tegenstelling tot de veel dunnere harde Wrigley strips of de piepkleine Chicklets, die ik dan weer te klein vond…

Het is echt een trip down memory lane, deze puzzel. Als ik op een gegeven moment een puzzelstukje in mijn hand heb, krijg ik ineens een nieuwe golf van nostalgie over me… wat is dat? Dat ken ik toch! Het is speelgoed, maar wat ook al weer? (Ik vraag het aan m’n hubbie, maar hem zegt het niks…) Hier speelden we toch vroeger mee? Maar wat was het spel? Hoe heette dat nou? Hoe kom ik daar nou achter…

Allerlei pogingen om het ding te beschrijven, leiden nergens toe. “Zeskantig metalen speelgoed om te gooien”, “Drie staafjes met bolletjes op het eind in de vorm van een ster”, het slaat nergens op maar ik weet dus niet hoe ik het moet beschrijven. En dan ineens… heb ik het! Het zijn jacks!! Ik vind zelfs het spelletje terug: je moest die dingen neergooien, en dan een balletje stuiteren en ze weer oprapen. Volgens mij deden wij er ook zelfverzonnen spelletjes mee… Kennen jullie ze? Of is het echt iets Amerikaans, wat nooit Europa gehaald heeft? Ik kan het uiteraard niet laten om dit op te zoeken en voilà: een hele Wikipedia pagina vol met informatie over de historie, spelvormen en allerlei benamingen van jacks ofwel knuckelbones!

Kortom, de puzzel blijkt één van de leukste die ik ooit gemaakt heb. Goed voor veel vermaak en herinneringen en kijk: ik schrijf er zelfs over! De rechten voor de afbeelding heb ik natuurlijk niet, maar ik post ‘m hier toch, dit geweldige puzzelplaatje van Joan Steiner (totdat iemand klaagt, dan verwijder ik ‘m weer). Het is weliswaar een stuk moeilijker te zien op deze foto van de doos, zéker nadat ik ‘m ook nog verkleind heb, maar een stuk of 50 dingen moet je wel kunnen vinden, toch?

Of ben ik de enige gek die dit leuk vindt…? 😉