Over tegenslagen en doorgaan

Nee, ik kom niet aan schrijven toe. En dat komt niet omdat ik het zo druk heb met alleen maar mantelzorgen. En ook niet omdat ik allemaal leuke dingen aan het doen ben. Ik weet niet wat voor fase dit is, maar ik moet echt af en toe mezelf een schop geven om dóór te gaan… Waarom?

We hadden al een tijdje druppels langs de badkamerkraan lopen. De fraaie Italiaanse inbouwkraan, die er ook al 22 jaar in zit, dus wat wil je. Maar, te repareren, ho maar. Geprobeerd om bij het binnenwerk te komen, zonder succes. Even afwachten dan maar, en intussen nadenken. Zo’n inbouwkraan vervangen doe je niet zomaar, dat betekent wandconsole afbreken, tegelwerk kapot breken etc etc… En wat dan daarna?

Maar… dan wordt het ineens in de hogere versnelling gezet, als er een plasje ònder de wastafel blijkt te liggen. Ai… dat betekent dat de kraan inmiddels ook binnen in de voorzetwand lekt… Dus we moeten nù handelen!

En zo geschiedt. Water afsluiten en alles wegbreken, onze fraaie voorzetwand met oranje en grijze tegels, ebbenhouten wastafelmeubel met aqua glazen wastafel… alles weg. Er sneuvelen ook nog een paar wandtegels. Aan het eind van de dag merk aan mijn lijf ik dat ik iets verkeerd heb gedaan. Zou het weer een beknelde zenuw in mijn rug zijn, net als een paar jaar geleden met die spondylolisthesis? Een verkeerd geschoten SI-gewricht? Het is het begin van weer veel pijn, strompelen, en al helemaal niet meer sporten of joggen, helaas…

De zoektocht begint, naar spullen, wat hebben ze waar op voorraad, wat zou er bij elkaar passen, en wat gaan we dan later met de rest van de badkamer doen…? Stap voor stap aanpakken maar, want het is erg veel ineens. We beginnen maar met voorbereiden van de oude tegelwand, zodat we er overheen kunnen tegelen. Als we uiteindelijk tegels scoren, is het een kwestie van meten, snijden, lijmen, drogen, voegen, schoonmaken, drogen, schoonmaken, schoonmaken en schoonmaken. En dan erachter komen dat je een basisfout hebt gemaakt. De achterplaat van de wandcontactdoos had gelicht moeten worden. Nu ligt ie te diep en kun je er niks meer mee… K**!!!

Na een hele avond denken, zoeken op internet, oplossingen bedenken in allerlei richtingen, puzzelen, piekeren en de teleurstelling verwerken dat het prachtige nieuwe tegelwerk nu weer moet sneuvelen, besluit manlief dapper voor het doorslijpen van het metalen achterplaatje. Ik zou dat zelf nooit durven, maar hij heeft in zijn jongere jaren een tijd in de metaal gewerkt en is bereid om het te gaan proberen. Dus, daar gaan we, voor de zoveelste keer naar de bouwmarkt (had ik al gezegd dat ik alleen maar kan strompelen van de pijn?), metaalslijpschijfjes voor de Dremel halen. Stroom eraf, aansluitblokje los slijpen van de plaat, eruit peuteren, en voilà, een nieuw contactdoos kan erop! Het was even flink zweten, vooral figuurlijk, maar we kunnen verder! Mijn held. Want ik mag dan veel helpen, meeklussen, opletten, ideeën aandragen en opruimen, maar hij doet het meeste van het grove werk…

Het nieuw uitgezochte wastafelmeubel wordt inmiddels in onderdelen bezorgd (uiteraard vanaf 06:15 a.m. (!), en dan om 8 uur komen). Helaas… één van de ladefronten heeft een lelijke plek, waar de lak niet goed gehecht is. Die moet terug. Gelukkig doen ze niet moeilijk (de website waarop ik een serviceverzoek moet indienen wel, dus dat is weer bellen en mailen en bellen) en de volgende dag wordt er al een nieuwe plank bezorgd. In een gigantisch beschadigde doos, en ja, met een flinke buts op de hoek van de plank. Dus wéér een nieuwe bestellen… We komen er wel hoor, uiteindelijk. Hoop ik.

Dan de kraan. We hakken de knoop door en schaffen een A-merk kraan aan, in een bijzondere kleur, die toch aantrekkelijk geprijsd is. Als we die thuis in elkaar zetten, blijkt hij niet zo netjes in elkaar te passen. Een productiefout? Gelukkig krijg ik het voor elkaar – na wat zoeken en weer bellen en mailen en bellen – dat er een nieuw exemplaar wordt geleverd. Eind april 2026. Hè??? Nou ja, we verzinnen een plan: deze kraan gaan we voorlopig gebruiken om alles op z’n plek aan te sluiten, en dan vervangen we ‘m volgend jaar. Opgelost.

Terwijl we zo bezig zijn, moet ik ook zorgen dat we kunnen eten. Als ik (strompelend) thuis kom met boodschappen, blijkt er een gaatje in het melkpak te zitten. Mijn hele rugzak en alle spullen die erin zaten… onder de melk! Getver. Wéér een klusje erbij.

Maar we zijn er nog niet. Ik hoor ineens het toilet gorgelen, wat betekent dat er iets niet goed doorloopt. Met de grondverzakkingen hier, zijn we problemen en rioolklussen gewend, maar NIET NU AUB! We hebben de boel een paar maanden geleden nog gefixt… Zucht. Manlief heeft het even zwaar, maar gaat weer stoer de kruipruimte in. Twee uur later hebben we alles weer doorgespoeld en alle rommel weer schoongemaakt. Hopen we. Dat viel dus – deze keer – mee.

Na de klus is de huissleutel kwijt. Alles afgezocht. Paniek. NEE NIET OOK DIT NOG. Hele huis afzoeken. Ligt ie ergens in het zand onder de kruipruimte dan? Als ik alle kluskleding nog eens naloop, blijkt ie gelukkig toch in de zak van zijn broek te zitten… Pfew… We zijn duidelijk wat gestresst. Het is even genoeg geweest.

We complimenteren elkaar maar even flink, hoe we ons door alle tegenvallers niet op de kop laten zitten. Gewoon doorgaan, al staat het huilen je soms nader dan het lachen. En dan die rug… En natuurlijk ook nog alsmaar hypo’s door al die inspanningen. Maar we slaan ons erdoorheen. We zijn trots op onszelf en op elkaar. Zo fijn, als je met z’n tweetjes goed op elkaar ingespeeld bent en samen de schouders eronder kunt zetten!

En dan zegt de stekker van de kerstverlichting ineens PANG. Oké, zo’n periode is het dus…

Ben alweer aan vakantie toe 😉