Regelmatig word ik benaderd door recruiters. Nou ja, benaderd, meestal is het niet meer dan een automatisch verstuurd bericht op LinkedIn na een automatische zoekopdracht van hun kant. Meestal gaat het over iets in Bangalore of zo, en is er niet eens een goede match met mijn CV. Kennelijk is het bijna net zo moeilijk om een geschikte werknemer te zoeken, als dat het is om een geschikte baan te vinden. Al weten zij vaak wel (bijna) precies wat ze zoeken, en ik… ik heb geen idee. Hoe zoek je een baan “die goed bij me past, het maakt niet uit wat” waar je wel slim voor moet zijn maar de juiste opleiding misschien niet voor hebt en dan moet het ook nog aardig betalen en dan part-time…. ben je d’r nog? Het is niet reëel, dat snap ik, en ik weet dan ook echt niet hoe en waar ik naar zoiets moet zoeken.

Maar goed, recruiters dus. Het zoveelste berichtje komt binnen, en het blijkt te gaan om een inzet (in mijn laatst uitgeoefende vak) bij een klant via een oude werkgever, waar ik ooit begonnen ben met mijn switch naar de IT. Ik besluit om de deur open te zetten en het gesprek aan te gaan. Wie weet is het iets leuks, wie weet kan ik het. Ik ben sowieso benieuwd hoe ze ertoe komen om mij weer te benaderen. Ik ontdek ook dat daar zelfs een term voor is: boemerang recruitment…

Hoewel ik het behoorlijk spannend vind, zijn de daarop volgende gesprekken leuk. Ik wil écht mezelf kunnen zijn, ik wil achteraf geen spijt of teleurstelling. Goed verwachtingsmanagement noemen ze dat. What you see is what you get, take it or leave it. Ik ga niks mooier maken dan het is – dat heb ik trouwens nog nooit gedaan – maar wil vooral laten zien hoe ik in elkaar steek, overal over meedenk, overal bij wil helpen, want dat is waar ze ja tegen moeten zeggen. En natuurlijk geef ik duidelijk aan dat ik er al een tijdje uit ben. Dat is geen enkel probleem hoor, zeggen ze, en ze zijn erg enthousiast, willen me graag in dienst hebben en bij de klant aanbieden voor het project. Goh… zou ik dan eindelijk weer aan het werk kunnen?

Ik krijg er steeds meer zin in en begin allerlei consequenties in mijn hoofd te verzamelen (daar ben ik natuurlijk heel erg goed in ;-)). Hoe moet dit of dat dan voortaan, en het mantelzorgen dan, het vrijwilligerswerk, heb ik daar nog tijd voor, hoe los ik dat op? Naarmate ik meer praktische oplossingen bedenk, raak ik meer en meer overtuigd. Intussen duik ik weer de boeken in (al is dat tegenwoordig vooral: het internet op) om de techniek (lees: syntax en configuratie van een softwareapplicatie) weer een beetje op te halen. Oh ja, dàt was het…!

En dan komt het telefoontje: mijn CV heeft het bij de klant afgelegd tegen dat van een jongeman, die er minder lang uit is geweest. Ze verwachten dat die het “sneller weer oppakt”, dat is althans het verhaal, en ik mag niet eens op gesprek komen. Tja, de keus is aan hen, zij betalen de facturen. Maar toch…

Ik voel teleurstelling. Ben ik niet goed genoeg? Te oud? Te dom? Een vrouw? Ik heb niet eens de kans gekregen om mezelf voor te stellen en mijn toegevoegde waarde te laten zien, wat in het verleden nog nooit tot een afwijzing heeft geleid. Maar nu ben ik dus afgewezen op grond van wat er op een velletje papier staat.

En ook, teleurstelling dat er niets verandert. Om me weer serieus genomen te voelen, te kunnen laten zien wat ik kan, samen te werken, met een team resultaten te behalen, … en te vergeten wat er in het verleden voor kwetsends tegen me gezegd is.

Dus het ging in een periode van onzeker en vertwijfeld naar blij verrast en spannend en vol energie via teleurgesteld en verdrietig weer naar de orde van de dag, de dag in “vrijheid” van een niet-betaald-werkende thuiszitter. Olé!

Naschrift:

Dit stukje schreef ik een tijd geleden, zonder het meteen te posten. Pas enkele weken later kwam ik erachter dat degene met wie ik nauw samen zou werken – voor wiens bedrijf ik junioren op sleeptouw zou nemen – was overgestapt naar het bedrijf waarvan de andere sollicitant-gedetacheerde het geworden is. Toeval? Of had het dus helemaal niks met mijn capaciteiten te maken? Wel weet ik, dat ik niet blij was geweest als ik al na een paar weken in de steek was gelaten door de teamlead, die vervolgens mijn concurrent was geworden. Ik voelde me dus weer aardig beetgenomen, maar tegelijk opgelucht. In zo’n wereldje van liegen wil ik gewoon niet meer zitten…