Een maand geleden stond de kerselaar in bloei, en ik was helemaal enthousiast over de overweldigende hoeveelheid bloesem voor zo’n klein boompje. Hij gaat z’n zesde jaar in, en elk jaar lijkt ie het beter te doen dan het jaar daarvoor. Qua bloemen overtreft ie zichzelf dit jaar in ieder geval behoorlijk!

…echt een hoop bloemetjes in zo’n jong boompje…
… YAY! zegt ie zelf 😀…
… en de sierappel bloeit ook altijd heerlijk…

De bloemblaadjes zijn inmiddels afgevallen, de verschrompelde meeldraadjes hangen er hier en daar nog aan en er verschijnen kleine bolletjes, die hopelijk straks kersen gaan worden. Maar, als ik goed kijk, valt me toch wel tegen hoe weinig bloemetjes en bevrucht zijn. Bij de sierappel die ernaast staat, is die verhouding heel anders: bijna alle bloempjes lijken vruchtjes te worden. In die paar weken dat die twee zo schitterend stonden te bloeien, heb ik er regelmatig onder gestaan om te genieten van het gonzende gezoem van ijverige bestuivertjes. Het viel me wel op dat het in de kerselaar iets stiller was dan in de sierappel, dat wel. En überhaupt gaat het natuurlijk bizar slecht met de insecten, helaas…

…die kleine vallen er meestal snel af…

Hmm.

Ik hoop maar dat dit niet een voorbode uit eigen hand is van de gevolgen van de afnemende aantallen insecten. Misschien vonden ze de sierappelbloesem gewoon lekkerder. Of misschien blijken er toch meer bevrucht dan op het eerste gezicht lijkt.

Ieder jaar hoop ik erop, eindelijk eens kersen uit eigen tuin te kunnen eten… ik zie in gedachte een schaal met een hele grote hoop donkerpaarse kordia’s voor me… en de vogels maar schaterlachen, dream on.

Nou ja, of het nou voor mij is of voor de insecten of voor de vogels, ik hoop dat het meevalt.

Fingers crossed…