En net toen ik dacht dat het niet meer goed zou komen, werd het schitterend weer. De uitgelezen kans om iets anders-dan-gewoons te doen!

We fietsen naar de Erasmusbrug in Rotterdam, om daar de Waterbus te pakken naar Dordrecht. Maar, om het spannend te maken, zijn we net te laat (vanwege de hypo die ik zoals gewoonlijk krijg als ik op de fiets stap)… We zien de boot echt nèt vertrekken terwijl wij van de fiets stappen. Shit. Waar is de volgende halte? Hmm… Rivium in Capelle… We zetten het op een fietsen, dwars door Rotterdam, langs de Maas, alsmaar de boot in de gaten houdend. Wie wilde er ook al weer avontuur? 😀

Net als we denken dat we zowaar het tempo van de boot bij kunnen houden, wordt opeens het gas opengetrokken en versnelt ie naar zo’n 35 km per uur. Whoa! Dit is niet te doen! Of zouden we in het voordeel zijn bij de bocht rond de Esch? Maar… dan is er een fietspad afgesloten, we moeten toch weer een stukje om. Het wordt spannend…

Als we onder de Van Brienenoordbrug uit komen, zien we de Waterbus op onze hoogte de kant naderen. Kennelijk hebben we toch een stukje af kunnen snijden! We kijken en zwaaien om duidelijk te maken dat we op willen stappen, en rennen met de fiets aan de hand de loopbrug af. En ja hoor, hij legt aan. Gelukt!

Vanaf het water ziet alles er anders uit. Het is een tochtje van ongeveer drie kwartier, over de rivier van Capelle naar Dordrecht. Onderweg komen we een enorme Ark van Noah tegen, bizar. Die eenzame giraf raakt me. Zo voel ik me ook wel eens, op de één of andere manier.

Ark van Noah
giraf op een ark van Noah

In Dordrecht fietsen we langs de historische kades in de binnenstad, een oase, met prachtige gevels, met oude en nieuwe bootjes, de masten wiegend in de stilte na de oorverdovende herrie van de 2x450pk op de boot. Het is uitgestorven, waar zijn de mensen naartoe? Het voelt bijna surrealistisch, die serene rust.

Ik heb een route uitgestippeld en we gaan op zoek naar de brug naar Zwijndrecht. Kennelijk kijken we net iets tè zoekend, want als we bij het stoplicht staan te wachten, spreekt een dame op de fiets ons aan. “Waar moeten jullie heen?” “Richting Zwijndrecht”, antwoord ik. Ze wijst achter ons. “Dan moet je daar zijn. Daar waar die jongen fietst, achter die zuil, daar rechts, … wacht, ik fiets wel even voor!” zegt ze, en keert resoluut haar fiets. Huh? Nou ja, we willen niet onbeleefd zijn, dus we keren ook en fietsen achter haar aan. Na 50 meter wijst ze naar een hele reeks trappen. Trappen? We bedanken haar – vriendelijk – en lopen met de fiets aan de hand richting de trappen. Er lopen geleiderails naar boven voor je wielen, en één van de geleiderails heeft zelf een mini lopende band erin! Zoiets heb ik nog nooit gezien, dus die proberen we gelijk uit. Het werkt voor geen meter, want onze banden zijn te breed, maar het idee was er. Na meerdere trappen komen we, de elektrische fietsen voor ons uit duwend, uiteindelijk boven met het gevoel net van de sportschool te komen. Dit was een interessante ervaring, maar de volgende keer fietsen we gewoon over het fietspad verderop. Ze bedoelde het goed, die dame, zullen we maar zeggen.

De brug over, via parkjes en de Munnikendevel door Zwijndrecht naar de Oude Maas, en dan helemaal langs de rivier naar Hoogvliet. Een prachtige route, met de wind in de rug en de zon aan de hemel, en ook nog zo veel groen in een zo stedelijk gebied… je zou het niet verwachten.

Als we thuiskomen staan er weer 75 fietskilometers bij op de tellers.

En JA!!! Dit was een heerlijk vakantiedag. Echt wel.