Die enorme badkamerklus zorgde er wel voor dat we geen tijd hebben gestoken in het nadenken over vakantie. En dus is het nu: een vakantie thuis. Afgelopen jaren zaten we steeds in september lekker in een zonnig buitenland, om vervolgens te constateren dat het in Nederland toch ook wel erg goed weer is in september.

Maar nu zitten we dus thuis, en dat anders zo mooie nazomerweer begin september laat het lekker afweten. Al een keer of drie ben ik flink natgeregend terwijl het toch echt droog is volgens de weersites… Sommige dagen zijn maar grauw en grijs, en ik heb dan gelijk minder zin om eropuit te gaan. Een lange tocht maken vind ik ook niet aantrekkelijk onder donkere luchten waaruit je een bui op je kop kunt krijgen. Eén keer raken we zo doorweekt dat we maar omkeren… en dat doen we echt niet zomaar!

En iedere dag zit ik weer te verzinnen. Ik wil vakantie! Wat maakt vakantie dan vakantie? Ik wil iets leuks doen! Maar wat is dan iets leuks? Ik wil avontuur, iets nieuws ervaren, “herinneringen maken”… En intussen doen we maar weer hetzelfde als altijd. Lopen dezelfde rondjes, fietsen dezelfde routes. En ik zit te mokken.

Het meest vervelende van thuis blijven in je vakantie, vind ik dat ik niet loskom van de dagelijkse verplichtingen. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik corvee heb, ik zie overal klusjes… wassen, strijken, stoffen, zuigen, en natuurlijk moeten er steeds boodschappen gedaan worden, er moet gekookt worden en afgewassen. De mantelzorg is er ook altijd, tussendoor appjes, de bewegingssensoren checken, de bankmeldingen in de gaten houden, dingen uitzoeken en regelen of kopen. En dan nog de diabetes die overal dwars doorheen dendert, of het uitkomt of niet. Dat maakt allemaal wel dat ik het liefste wèg ga, met vakantie, zodat in ieder geval het aantal van die dagelijkse verplichtingen vermindert.

Maar waar zeur ik nou eigenlijk over? Ik voel me soms weliswaar (emotioneel?) verplicht, en sommige dingen ontkom je nou eenmaal niet aan, maar uiteindelijk gaat het ook best vaak om keuzes. En keuzes zijn eigenlijk een teken van vrijheid. Want je zou het ook gewoon NIET kunnen doen.

Intussen hebben we alweer een paar heerlijke zonnige dagen met blauwe luchten gehad. Daar vrolijk ik altijd zó van op! Verder hebben we een prima huis, een leuk tuintje, veel wandel- en fietspaden voor de deur. En: wat hebben we het prima met z’n tweetjes. Het is echt super om zo veel samen te kunnen doen. Steeds meer hobbies vallen af vanwege fysieke beperkingen, maar we kunnen nog steeds samen fietsen en samen wandelen. Samen klussen, samen niksen, samen voor de tv hangen… 😉

Ik ga proberen gewoon te doen waar ik zin in heb, ook al is het niks bijzonders. Misschien weer eens een puzzel erbij pak, al is dat meer iets voor de winter, om m’n hoofd leeg te maken. En dat gemopper te vergeten. En vooral: van elke dag genieten. Want tja, vakantie is toch ook wat je er zelf van maakt. En als ik het zo opschrijf, zie ik dat ik zit te zeuren om niks.

Luxeproblemen…