Nee, ik heb het niet over potloden of zo. Er werd pas nog op het nieuws verteld, dat het vorig jaar zo’n goed tekenjaar was. Je weet wel, die kleine bloedzuigers. Waardoor de kans groot is, dat dat ook voor komend jaar geldt. Nou was ik daar eerder nooit zo mee bezig, maar daar is verandering in gekomen toen we in Oostenrijk en Duitsland een paar ongewenste ontmoetingen hadden met die kleine rakkertjes. Op zich let ik wel een beetje op, om niet te dicht langs overhangende grashalmen en dergelijke te lopen. Waar ik vroeger zonder na te denken met blote benen over begroeide paadjes liep of dwars door het groen, ben ik wat voorzichtiger geworden. Broekspijpen aan, thuis alles even nalopen…
Maar in de tuin denk ik nergens over na. Voor mijn gevoel is het hier veel te stedelijk, zo in het dichtbebouwde Zuid-Holland, om je druk te maken over bloedzuigende ziekteverspreiders. Dus ik duik vol overgave op mijn knieën de borders in, de oude bloeistengels verwijderend en verpulverend, ruimte makend voor het opkomende groen. Als ik weer naar binnen ga, klop ik mezelf even af, klop mijn tuinkloffie uit, en check voor de zekerheid toch even mijn armen en benen.
Op mijn elleboog zie ik een zwart stipje. Ik twijfel even of ik daar de zoveelste moedervlek heb, maar dan verplaatst het stipje zich zowaar. Ik kijk nog eens goed… Het is zo klein dat ik het niet goed kan zien. Het lukt me niet om het stipje op mijn vingernagel te laten kruipen, dus ik besluit om er een stukje papier bij te halen. Op tafel, met mijn telefoon, kan ik het beeld ietsje vergroten. Het vermoeden bekruipt me, dat dit minuscule stipje met deze vorm en acht pootjes wel eens een teek zou kunnen zijn. Ondanks het vage beeld is Obsidentify onverbiddelijk. 100% zeker: Schapenteek! Ixodes ricinus.
WTF!!!
Wat nou dan? Ben ik zelfs in mijn eigen tuin niet veilig? Wéér iets om over in te zitten? Ik word hier nou niet vrolijk van…
En nu moet ik dus even herpakken. Verzinnen hoe ik hiermee om moet gaan. Ik wil toch lekker gewoon kunnen rommelen in mijn eigen tuintje? Moet ik me voortaan insmeren met gif? Een astronautenpak aan? Ik zie het nog even niet voor me…
Hoe doen jullie dat?
13 april 2026 op 09:41
Ik ben ook altijd buiten in de natuur te vinden en bezig in onze tuin en moestuin. Er zij jaren geweest dat ik er elke zomer verschillende teken op mijn benen had. Ik schrik er dan toch van en noteer altijd de datum en plek waarop de teek zat. Mijn kreeg vorig jaar opeens een rode kring weken nadat hij een teek had verwijderd. Een antibiotica kuur deed zijn werk. Maar ik laat me er niet door weerhouden buiten bezig te zijn, ik controleer wel altijd.
13 april 2026 op 10:29
Jeetje! Dat was mij dus tot nog toe bespaard gebleven, en ik werk notabene vaak in korte broek in de tuin… Nou ja, er zit niks anders op dan voortaan flink controleren.
Gelukkig is je man niet ziek geworden!
7 april 2026 op 19:15
Volgens mij deed je wat je kan. Kleding goed uitschudden en jezelf goed controleren.
7 april 2026 op 19:34
Tja. Ik zou liever een gemakkelijker wondermiddel verzinnen, maar helaas…
6 april 2026 op 12:40
Ik werk niet in de tuin. Dat scheelt.
Wat kan je doen? Kleren uitschudden en jezelf goed controleren.
6 april 2026 op 16:47
Dat scheelt zéker.
Maar ik moet er niet aan denken om dat te moeten missen. Dan maar uitkloppen en checken inderdaad, helaas…
5 april 2026 op 22:37
OH jee, ik controleer nooit. Ik denk altijd dat ik veilig ben…. Niet goed bezig….
6 april 2026 op 09:24
Dat dacht ik nou ook altijd… “het is toch gewoon mijn eigen achtertuin”… Maar ik zal dus beter op moeten gaan letten. Doe jij ook maar voorzichtig!
5 april 2026 op 16:38
Ik doe het zoals jij. Kleren uitschudden en even controleren.
6 april 2026 op 09:22
Er zit niet veel anders op… Terwijl ik eigenlijk iemand ben van tig keer even een kwartiertje tussen de plantjes rommelen omdat ik altijd wel iets zie, maar dat is dan niet handig. Eén lange sessie per keer is dan misschien slimmer. Hmmm…
5 april 2026 op 16:28
Ik zeg al jarenlang dat ik de teek het gevaarlijkste beest van ons land vind. Ik ben banger voor een teek dan voor een wolf. De teek is veel geniepiger dan welk ander die ook in ons. Jij hebt in dit geval weer geluk gehad, maar vaak voel je hem pas als het al te laat is of kan zijn.
Sinds ik er ook eens op tijd ontdekte, terwijl ik blootsvoets op het terras zat, ben ik ook in de tuin voorzichtiger. Ik probeer er een gewoonte van te maken om na een tijdje in de natuur of licht gekleed in de tuin te zijn geweest, bepaalde plekjes meteen even te checken.
En verder fingers crossed.
6 april 2026 op 09:18
Helemaal eens. Absurd toch, dat je niet veilig kunt voelen in je eigen tuin… het is hier toch Australië! Heel jammer.