Tussen de winterse buien door pak ik snel een wandelingetje. Het is lente, maar het weer is meer herfstachtig. De zon krijgt weinig kans om wat warmte achter te laten tussen de wolken door, de windvlagen zijn kil, de luchten zijn typisch Nederlands en ik kan ieder ogenblik een korte hagelbui op m’n kop krijgen. Maar dat hoort er nou eenmaal bij, en even naar buiten is altijd lekker.

Ik kijk hoe een groepje kauwtjes elkaar van boom naar boom fladderend volgt. Ineens komt er ééntje recht op me af gevlogen. Vlak voor me duikt hij (of zij?) naar de grond. Nog een paar hipjes naar voren en dan plant ‘ie z’n snavel met een ferme beweging pontificaal in een hondendrol. Bah!!!

Terwijl ik verder wandel, blijft het beeld op mijn netvlies staan. Afgewisseld met beelden van grappige dappere kauwtjes, met hun blauwe oogjes, die ik, zittend op een muurtje, uitdaag om een stukje brood uit mijn hand te eten. Met diezelfde snavel. Die misschien net daarvoor vol overtuiging in de poep gestoken is.

Getver.

😂

kauw