Ontluikend

Al ziet het er naar uit dat de komende dagen niet erg lenteachtig worden, het begin is er. Ik heb al meerdere keren in de tuin kunnen rommelen in het zonnetje. Het leukste is, om de grond af te struinen naar piepkleine ontluikende plantjes. En aan de boompjes en struiken te speuren naar vroege bloemetjes en bijna ontluikende knopjes. Het woord “ontluikend” alleen al, klinkt zo hoopvol, gezellig ouderwets maar ook zo positief. En het komt ieder jaar weer terug, gelukkig!

De bosviooltjes die ik vorig jaar heb aangeplant, zijn goed aangeslagen en staan lekker te bloeien. De waarschuwing dat ze zich gemakkelijk vermeerderen, toont zich waarheidsgetrouw: ik vind ze nu ook terug in allerlei potten op het terras…

Altijd goed voor prachtige blauwe plukken in de nog wat kale voorjaarstuin… ik hou zo van die kleur!

Voor mijn gevoel bloeit de rozemarijn meerdere keren per jaar, er zitten zó vaak bloemetjes in…

Een kadootje, deze Leucojum (ik weet dus niet eens of dit een lente- of zomerklokje is) zat verstopt in een bollenpakketje! Vind ‘m heel mooi, dat wel.

Iedere keer dat ik een lieveheersbeestje aantref, ben ik blij als het eens géén Aziatische invasieve exoot is. Dit is er volgens mij eentje van hier.

Zo’n knop vind ik altijd een kunstwerkje-op-ontploffen… Dit is die van de kronkelhazelaar.

En dit die van de kers.

Die van de sierappel zijn al wat verder, je ziet al zowel blaadjes als bloemknopjes.

Mijn favoriete jonge blaadjes zijn die van de Katsura. Allemaal piepkleine oranjeroze hartjes.

De Astilbes hebben de eerste winter overleefd.

Ook de nieuwe Achillea’s gaan hopelijk voor een tweede jaargang. Piepkliene puntjes wurmen zich door de mulch.

De Amsonia bleef in het eerste jaar heel klein en heeft niet gebloeid. De groeipuntjes verschijnen nu weer, en ik hoop zo dat er dit jaar wèl bloemen aan komen…

De Alchimilla is al wat ouder en breidt zich gestaag uit. Prachtig gevormde blaadjes komen op uitgemeten afstand van elkaar boven, ze verspreiden zich heel gestructureerd. Ze hebben het kennelijk naar hun zin. En, heel belangrijk: ze zijn niet gevoelig voor slakkenvraat!

Dat laatste gaat helaas niet op voor de Astrantia (zeeuws knoopje), die ik daar weliswaar speciaal op uitgezocht had maar toch moest redden, door ze uit te graven en in potten te zetten. Eéntje heeft toch het loodje gelegd, de andere vier beginnen nu weer uit te lopen, maar… wat doe ik ermee? Zogauw ik ze weer uitplant, worden ze volledig kaalgevreten, krijgen de bloemen geen kans, hebben de insecten geen eten… wat is wijsheid…?

Al dat ontluikende groen is echt heerlijk, maar heeft wel één nadeel: ik krijg alweer slakkenstress…
En toch heb ik behoorlijk zin in het voorjaar! 😀