Een paar weken geleden was ik heerlijk met vakantie op Kreta. Op dat moment was het in Nederland bloedheet, veel warmer dan in Chania. Ik dacht nog: wel pech voor de tuin, maar lekker voor mij, zo ontloop ik – gek genoeg – de hitte thuis. En toen werd het hier voor de tweede keer bloedheet, en de derde zit er aan te komen… bizar. Wel voelt het daardoor vakantie-achtig, waardoor ik terugdenk aan Kreta. Allerlei momenten komen weer boven, ook al heb ik niet overal foto’s van. Een beetje vakantienapret!
Als we aankomen is het weer perfect, de eerste dagen een graad of 24, wat voor de lokale dame die ons ontvangt reden is om zich te verontschuldigen voor ‘het slechte weer’. Er wordt ook regen en hagel voorspeld, code geel. En inderdaad zien we op enig moment zowaar aan wat kringen in de waterspiegel dat er een druppel of 20 valt. In totaal. Nounou. We hebben ze niet eens gevoeld.
Zo zaten we vaak op het balkon naar de zonsondergang te kijken. Een heerlijk plekje, pal aan het strand, dus uitkijkend over zee. Op een avond zien we ineens iets raars. Eerst denken we gewoon een zwemmer te zien, in het ondiepe water, op een meter of 15 van het strand verwijderd. Maar het ziet heel raar uit, is het iemand in nood? Of is het speels gespetter? Is het wel een mens? Puntige donkere… vinnen (?) steken steeds boven het water uit. “Het zijn haaien!” roept manlief ineens opgewonden uit. “Ben je gek,” zeg ik, “die heb je hier toch niet zomaar bij het strand!” Maar stiekem voel ik ook een klein beetje spanning. Zouden het dolfijnen kunnen zijn? Ik loop snel naar binnen, om met mijn kijkertje terug naar buiten te komen. Ik tuur naar de plek, waar steeds flappende donkere punten boven water komen.
En dan zie in ineens een enorme donkere bal boven komen, onmiskenbaar de naar adem happende reusachtige kop van een zeeschildpad. Ik barst in lachen uit om onze naïviteit, het zijn gewoon twee om elkaar heen draaiende, spelende (of vechtende? of parende?) zeeschildpadden! We kunnen morgen gerust weer zwemmen.

… over het uitzicht hoor je mij niet klagen!
Een paar dagen later lopen we een stukje verderop door de branding, en zien in het kristalheldere water twee enorme dorades van een centimeter of 80-90 vlak langs ons door het ondiepe water schieten. Schitterend! Een jonge vrouw die met haar kind in het water speelt, schrikt zich een hoedje, maar ze hebben geen kwaad in de zin en zwemmen er gelijk weer met een flinke vaart vandoor. En laten ons verrukt achter!
De zeeschildpadden komen nog een aantal keren in beeld. Een keer in het kleine haventje, twee keer in de Venetiaanse haven. Ook zien we regelmatig barracuda’s: kleine groepen jongen, een enkele wat grotere op jacht, piepkleine babybarracuda’s… Een kleine… schorpioenvis…? Langs het strand op het duinpad steekt een enorme knalgroene hagedis over, met een kop van wel 3 cm breed, een opvallende verschijning. Vlak bij de stad, waar de monding van het Kladissos riviertje zorgt voor een minuscuul stukje moeras, is het altijd leuk om even te blijven staan kijken. Enorme blauwe libelles, het lijken wel helicopters, rode libelles, allerlei waterjuffers en korenbouten… Ik spot meerdere keren een kleine zilverreiger, met zijn zwarte bek en zwarte poten met knalgele voeten. Eén ochtend schiet er een roerdomp op uit het riet en vliegt weg over de bedding, wauw! Op een avond horen we in de bomen bij ons appartement een opmerkelijke piep van twee kanten komen. Wat zijn dat voor beesten? Ze roepen naar elkaar, zo lijkt het. Merlin weet er niks van te maken. Gelukkig weet het internet altijd raad en ontdek ik dat het jonge ransuilen zijn, leuk!

… naast onze studio is een park, met dus ook… ransuilen!
In deze tijd van het jaar geniet ik enorm van de natuur in dit gebied. In het najaar kan het er, na een hete zomer, wat dor en droog uitzien, maar in het late voorjaar valt er zo veel te zien! Bloemen, vlinders, insecten, overal die schitterende gigantische blauwzwarte houtbijen, reuze dolkwespen, prachtige gestreepte kevers…


















Maar ook is het sfeertje in Chania heerlijk relaxed. We doen niks bijzonders, niks toeristisch, alleen de hele dag wandelen. Koffietje drinken, beetje om je heen kijken op een bankje in het park, langs de haventjes struinen, lekker broodje halen bij de bakker, lokale tentjes ontdekken waar moeders in de keuken staat nomnomnom… Kortom: vakantie!
Wanneer mag ik wéér?


Enneh… zeg, zit ie nou nog steeds in die boom…?!?
😂
10 juli 2026 op 10:14
Op zo’n vakantie zou ik ook wel even kunnen teren.
Geniet er nog maar lekker wat van na.
10 juli 2026 op 10:29
Ja, heerlijk, ik mag niet klagen, en nagenieten is gratis!
9 juli 2026 op 23:39
Dat leest als een heerlijk ontspannende vakantie, waarbij jullie heel veel speciale vissen en dieren zagen. Ik genoot echt van je foto’s, ook van het prachtige vergezicht. Ondertussen al voorbij, maar nagenieten mag en moet.
10 juli 2026 op 09:32
Zeker, en dat is wat ik het meeste onthoud… En het voordeel van nagenieten is dat je meerdere keren pret hebt voor dezelfde prijs! 😀
9 juli 2026 op 22:23
Mooie foto’s. En wat hebben je veel fauna en flora gezien.
Mijn man heeft tijdens het zwemmen in zee in Spanje ook een grote zeeschildpad gezien. Ze komen daar maar een heel korte periode van het jaar voor. Geluk gehad dus
10 juli 2026 op 09:30
Oh wat leuk!
Ja de flora en fauna vind ik vaak het leukste, dat merk je wel hè…