De één loopt altijd links op het fietspad, de ander rechts, dus het blijft altijd opletten. Op het smalle beschaduwde dijkje met aan beide kanten bomen komt er een fietser op me af. Ik jog aan de linkerkant, tegen hem in, met een fluorescerend geel shirt aan, dus ik denk dat ik best zichtbaar ben. Hij blijft alsmaar stug rechtdoor fietsen, dus ik houd toch maar in en ga nog meer de berm in. Op het allerlaatste moment, vlak voor me, ziet hij me pas en stuurt geschrokken opzij. “Sorry!” zegt hij. Sorry? Dat is niet wat ik verwacht had… ik was meer ingesteld op een “Kijk uit, zeg!” of meer kritisch commentaar. Wat keurig!

Even later kom ik bij een kruising van twee fietspaden, waar van links een fatbiker aan komt rijden. Ik steek mijn hand uit naar links, zodat hij weet dat ik hem niet in de weg zit. Maar hij houdt in, en… steekt zijn hand ook uit! Die mag de boeken in. Hij wil naar rechts en durft kennelijk niet goed een ruime bocht om mij heen te maken, want hij blijft afremmen. Ik houd dus ook mijn pas maar in en geef hem wat extra ruimte. Maar jemig, een fatbiker (of überhaupt fietser tegenwoordig) die zijn hand uitsteekt, wat keurig!

Op de volgende fietspadenkruising komen er van vier kanten fietsers aan, die… allemaal elkaar voorrang proberen te geven. Dat is weer eens iets anders dan dat iedereen probeert als eerste door te rijden… het is een patroon vanochtend, al die keurigheid!

Maar we zijn er nog niet. Als ik een straat kruis met een zebrapad, komt er flink hard een auto aanrijden. Automatisch zwenk ik opzij, mijn jogtempo vasthoudend, ten teken dat ik wel achter hem langs ga om de oversteek te maken. Maar hij gaat vol in de ankers en laat mij netjes oversteken. Wederom: keurig hoor!

Even verderop laat een fietster van rechts een andere fietser voor, om allebei veilig de straat te kunnen kruisen. Ik heb inmiddels het gevoel dat er vandaag iets in de lucht hangt. Soms raak ik helemaal geïrriteerd van allerlei asociaal gedrag in het verkeer, waarbij mensen elkaar het licht in de ogen niet lijken te gunnen, maar daar is nu dus geen sprake van. Al die vriendelijkheid maakt mij zelf ook extra goedgestemd. Kijk, zo kan het ook!

Dan komt er uit een zijstraat met een rotvaart een autootje achteruit het vrijliggende fietspad op stuiven, om te keren. Ik kan niet zien of ik gespot ben, dus voor de zekerheid stop ik vlak voor de achterkant van de auto, om niet platgereden te worden. Ze crosst vooruit weer weg, zonder een teken van wat dan ook te geven, geen idee of ze weet wat ze bijna had veroorzaakt…

Nou ja, het is goed afgelopen, en de balans is uiteindelijk toch behoorlijk positief vandaag. Goeie score!